“ปัจเจก” หนุ่มนักดนตรีที่มีชีวิตหากินโดยการเล่นเเต่เพลงคนอื่นเช่นนักดนตรีทั่วไป ในโลกปัจจุบันที่คนทั่วไปคลั่งใคล้คนที่เหมือนใครมากกว่าสนว่าเราเป็นใคร ไม่มีใครเจ็บปวดเเถมพอใจกับการที่ต้องเป็นคนอื่น หลายคนมีชีวิตเพื่อจะเป็นเหมือนคนอื่น “เจก”ก็เคยเป็นเช่นนั้น ก่อนที่เค้าจะบังเอิญไปเจอไดอะรี่ของพ่อที่เพิ่งเสียชีวิตไปไม่นาน สมุดเก่าๆบันทึกเรื่องราวที่เค้าไม่เคยรู้ของพ่อจากปี 1969 ถูกเขียนในวัยที่พ่อกับเค้าอายุเท่ากัน หน้าเเล้วหน้าเล่าที่บรรยายตัวหนังสือของพ่อยิ่งทำให้เค้าหลงใหลเสน่ห์เเห่งตำนาน Rock & Roll มากขึ้น “เจก”เจอปัญหาเมื่อเค้าอ่านจนไปถึงหน้าสุดท้ายเค้ากลับพบเพลงหนึ่งที่พ่อเเต่งไว้เเต่ดันไม่จบ เค้าจะทำอย่างไรกับบทเพลงลึกลับของพ่อ ในชีวิตคนเราจะมีเรื่องมหัศจรรย์มาท้าทายเเบบนี้สักกี่ครั้ง “เจก”จะเลือกที่จะออกเดินทางตามหาเนื้อเพลงที่หายไป หรือจะยอมปล่อยให้เพลงของพ่อจบลงเเค่ 2 นาที 19 วินาที …

“ฟ้า” เเละ “เมฆ” คือพี่น้องที่อายุห่างกันเเค่ 2 นาที เค้าสองคนชอบอะไรคล้ายกัน ชอบความสงบ ชอบถ่ายรูป ชอบเเค่สิ่งที่จำเป็น เเละชอบจักรยาน เค้าสองคนไม่ได้ขี่จักรยานไปออกทริป ไม่ได้ไปร้านกาเเฟ ไม่ได้ไปที่เก๋ๆ ไม่ได้เเต่งจักรยานเเบบที่หลายคนทำ เค้าไม่เคยมีเเม้เเต่รูปเค้ากับจักรยานด้วยซ้ำ เเต่สิ่งเดียวที่เค้าทำกับจักรยานคือใช้มันเป็นพาหนะที่พาเค้าไปในที่ๆคนขี่จักรยานไม่ไป กองขยะ สิ่งเสื่อมโทรม เเหล่งน้ำเสีย ชุมชนเเออัด วันเเล้ววันเล่าที่เค้าถ่ายรูปสิ่งที่เค้าไปพบเจอถูกพรินต์ออกมา ทั้งผนังของกำเเพงห้องของเค้ามีอะไรซ่อนเอาไว้ อาจจะดูเหมือนเด็กๆที่ชอบวางเเผนครองโลกเเต่เค้าสองคนคงไม่คิดเช่นนั้น เค้าอาจจะอยากเป็นผู้อาศัยที่ดีของโลกมากกว่า อะไรคือความลับของสองพี่น้องที่ขี่จักรยานทุกวันโดยที่ทั้งคู่ไม่เคยปั่นด้วยกันเลยสักครั้งเดียว

“ซิ่ว” คงเป็นเหนึ่งในหนุ่มสาวหลายคนในยุคดิจิตอลที่เเยกไม่ออกระหว่างโลกเเห่งความจริงเเละโลกเสมือนในอินเตอร์เน็ตที่ทุกคนต่างอยากจะเป็นพระเจ้า ทำทุกอย่างให้มีตัวตน เธอไม่ได้ออกจากบ้านตั้งเเต่เรียนจบ เธอไม่ทำงาน เธอปกปิดโลกความจริงที่เธอพ่ายเเพ้ ไร้ตัวตน เธอสร้างตัวตนที่หลอกให้คนรู้ว่าเธอสุขเเค่ไหนอยู่เเค่หน้าคอมฯ เป็นนักเลงคีย์บอร์ดไปวันๆ

จนวันหนึ่งเพจที่เธอเกิดทำโดยไม่ได้ตั้งใจเกิดดังเพียงข้ามคืน คนธรรมดาจะรับมือกับการเป็นพระเจ้าได้อย่างไร เมื่อเราแยกเเยะความจริงในโลกนึงกับความรู้สึกจริงในอีกโลกนึงที่อยู่ใกล้กันมากไม่ออก บางทีเราอาจจะหาไม่เจอว่าตัวตนจริงๆของเราอยู่ในโลกใบไหนกันเเน่ เมื่อการที่เรามีคนชอบเรา1ล้านคนในหน้าจอไม่ได้หมายความว่า มีคนเป็นเพื่อนที่พร้อมจะเข้าใจเราจริงๆเลยสักคนในโลกเเห่งความจริง

“ใหญ่” หนุ่มนักโฆษณาที่อายกับงานตัวเองที่ต้องหลอกขายของให้คนซื้อ “ขำ”ช่างภาพหนุ่มที่ไม่เคยตัดพ้อในโชคชะตาที่ต้องเป็นช่างภาพที่ไม่มีใครรู้จัก “ก้อย” เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของทั้งคู่ คนที่ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะไม่เคยคิดว่าตัวเองมีค่าอะไรเท่าไหร่ ทั้งสามเจอกันบ่อยบนดาดฟ้าบ้านของใหญ่ ซึ่งมองไปทีไรก็เห็นว่ากรุงเทพฯเเบ่งคนจนเเละคนรวยชัดเจน พวกเค้าอยากทำสารคดีเพื่อสังคมสักเรื่องเพราะนี่คือสิ่งที่งานของเค้าไม่เคยทำให้พวกเค้าศรัทธาในตัวเองได้ สารคดีเรื่องปลอกคอ คือเรื่องเกี่ยวกับสุนัขจรจัดที่พวกเค้าอยากนำปลอกคอไปให้มัน เพื่อที่จะได้มีเจ้าของ เเต่ติดที่พวกเค้าไม่มีงบ พวกเค้าไม่อยากล้มความคิดไว้เพียงเเค่นี้ จึงออกหาสปอนเซอร์เพื่อสร้างสารคดีเพื่อสังคมสักชิ้น วันนึงเค้าได้รับการติดต่อจากบริษัทยักษ์ใหญ่ พวกเค้าอยู่ในห้องประชุมของโลกเเห่งความจริงที่ระบบทุนนิยมยิ่งใหญ่กว่าสุขนิยม ความจริงบนโต๊ะนั้นทำให้พวกเค้ากลับมาคิดอีกทีว่าเเท้จริงเเล้วพวกเค้าอาจจะเหมือนพวกหมาที่คนพยายามที่จะเอาปลอกคอมาใส่ให้ก็ได้ โลกที่มีเเต่คนพูดว่าอยากเปลี่ยนเเต่ไม่เคยมีคนที่เริ่มทำ อาจจะมีสัก3คนที่กำลังคิดตรงกันข้าม

เเต่ละคนคงมีรอยเเผลเป็นต่างกัน เเต่เเปลกที่เเผลเป็นของ “ฟิลม์” คือเค้าไม่รู้ว่าเเผล ของเค้ามาจากไหนนั่นคือเเผลในใจเค้า “ฟิลม์”ชอบถ่ายรูปเเละก็พอรู้ว่าพ่อของเค้าก็ชอบถ่ายรูปเช่นกัน จากห้องเก็บของที่มีเเต่อุปกรณ์ถ่ายภาพเเละถ้วยรางวัลถ่ายภาพมากมาย เเต่เเปลกที่พ่อไม่เคยพูดเรื่องถ่ายรูปเเละไม่ชอบเห็น “ฟิลม์”ถ่ายรูป เค้าออกจากบ้านมาด้วยรถคันเก่าเเละกล้องของพ่อ เค้าออกมาถ่ายภาพผู้คนที่มีบาดเเผลเช่นเดียวกับเค้า การเดินทางเปลี่ยน “ฟิลม์”จาก “เด็กผู้ชาย” กลายเป็น “ผู้ชาย” เรื่องราวของคนในภาพที่เค้าถ่ายทำให้เค้าเรียนรู้ชีวิตมากขึ้น จนเค้าได้มาพบความลับของรอยเเผลที่เค้าค้นหาว่าอะไรที่ทำให้เกิดเเผลของเค้าเเละพ่อจากฟิลม์รูปสุดท้ายที่ค้างอยู่ในกล้องของพ่อ คำตอบทั้งหมดของชีวิตถูกคลี่คลายด้วยรูปถ่ายเพียงรูปเดียว ในยุคสมัยที่ใครๆก็ถ่ายรูปได้วันละล้านรูปเเต่ไร้ความหมายใด